Weegschaal

Tijdens een corona-avondwandeling krijg ik een kruisverhoor over het krakend geluid dat mijn mountainbike sinds kort produceert. ‘Komt het van voor of van achter?’ ‘Als je op je pedalen gaat staan, hoor je het dan ook?’ ‘Stopt het als je door blijft trappen?’ ‘Klinkt het harder als je kracht zet?’ Verveeld vraag ik waarom hij zich zo druk maakt om míjn knarsende mountainbike. Zachtjes, aarzelend, zegt hij: ‘Ik heb niks voor onze trouwdag vrijdag, dus ik dacht, als ik je fiets nou repareer…’.

Ik herinner me dat mijn vader, diep in de krochten van mijn jeugd, een stofzuiger voor mijn moeder kocht om hun trouwdag te vieren. Hij scoorde daar weinig punten mee. Een teken aan de wand, want nog voordat de jaren tachtig voorbij waren, was ik een kind met gescheiden ouders. Helaas voor mij valt de appel niet ver van de boom. Naast flinke dijen, een droge huid, en de neiging tot luidruchtig en eigenwijs zijn, gaf mijn vader ook zijn lompe gevoel voor romantiek aan me door.

Ik beken dat ook ik niets voorbereid heb om eer te bewijzen aan onze huwelijksdag. Sowieso vind ik het al heel wat dat hij de datum nog weet. Hij reageert opgelucht: ‘Ik was even bang dat je een deposit zou doen op de marriage-bank, en dan moet ik dat weer goed maken.’

Een huwelijksbank is een onzichtbare weegschaal die bij een goede relatie in balans is. Ik smeer zijn boterhammen, hij installeert Windows op mijn laptop. Hij plakt de band van mijn fiets, ik herinner hem aan zijn afspraak bij de kapper/tandarts/fysiotherapeut. Ik wied het onkruid, hij schuurt de trap. Tot dusver kabbelt alles rustig voort, maar zo’n trouwdag kan, als je niet oppast, het evenwicht flink verstoren.

Uit eten dan maar? Oh nee, dat kan niet want alle restaurants zijn dicht. Uiteindelijk besluiten we om die vrijdag allebei vrij te nemen en de boom te gaan zoeken waarin we 21 jaar geleden, in het prille begin van ons leven samen, onze initialen hebben gekerfd. VXS 4 ever. Ik verheug me.

Een paar dagen later komt hij schoorvoetend de woonkamer binnen. Hij kijkt schuldig. ‘Er staat vrijdag wind…’, klinkt het voorzichtig. Ik probeer niet te lachen. ‘Dus je gaat op onze trouwdag liever kiten dan met mij naar het bos?’ vraag ik liefjes. Verwachtingsvol kijkt hij me aan. ‘Vooruit’, geef ik toe. ‘Maar dit is een enorme storting op de huwelijksbank van mij, dat snap je natuurlijk wel.’ En vergenoegd vraag ik me af hoe hij dit recht gaat trekken.

Geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief


Foto: Elena Mozhvilo

Eén reactie op “Weegschaal

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *