Waterkoker

Met corona dringt in maart ook het opruimvirus ons land binnen. Ik ben een van de eersten die besmet raakt. Koortsachtig stort ik me op het opruimen van boeken, kleding, keukenspullen en papieren. Tot aan het plafond opgestapelde verhuisdozen wachten in de logeerkamer totdat de kringloopwinkel weer open mag.

Eén kamer in ons huis is verboden terrein voor mijn ontrommelmanie: zijn mancave. Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet heb geprobeerd hem te overreden (lees: gesmeekt) om mij toegang tot zijn domein op zolder te verschaffen. Tevergeefs. Zijn heiligdom mag ik niet betreden en hij dreigt een slot op de deur te zetten als ik het toch doe. Maar het vlees is zwak. Op een vroege zondagochtend glij ik ons bed uit en sluip ik de trap op naar boven. Mijn doel: de cd’s sorteren die we zeker 15 jaar niet aan hebben geraakt. Ze staan dan wel in zijn kamer, een paar zijn van mij en dus mag het.

Ik ben net lekker bezig zijn dof geworden cd’s van Life of agony en Cradle of Filth op het stapeltje ‘kan weg’ te leggen, als hij binnen komt stormen. Als Gollum uit The Lord of the Rings grist hij verontwaardigd zijn ‘precious’ uit mijn hand, in dit geval de cd van Machine Head. ‘Niet weggooien! Weet je wel hoe lang ik die cd’s al heb! Dit is mijn identiteit!’, brult hij. Nu is hij de vleesgeworden definitie van het woord kalm, dus geschrokken van zoveel drama leg ik de hoesjes braaf terug, allemaal. Op alfabetische volgorde, dat wel. Ik overweeg nog om te vragen waarom hij zo overdreven emotioneel reageert, maar iets in mij zegt me dat ik hem met rust moet laten. En Pantera en Sepultura ook.

Een paar maanden later. Hij is thee aan het zetten met mijn semi-antieke waterkoker. Een zwart, log ding dat ik voor mijn 18e verjaardag kreeg, vlak voordat ik uit Zuid-Limburg ontsnapte en ging studeren in de wereldstad Utrecht. Met die waterkoker heb ik duizenden kopjes thee gezet, en vele stoomteiltjes, voetenbadjes en kruikjes gevuld. Dat het minstens 10 minuten duurt voordat het water kookt, neem ik voor lief. Maar nu is het filter kapot, en drinken we steeds vaker thee met gruis.

Mopperend komt hij de keuken uitgelopen. ‘Dat oude kloteding’, zegt hij terwijl hij de iPad van de bank pakt. ‘Ik ga nú een nieuwe kopen’. Ontzet grijp ik naar de iPad in zijn handen. ‘Niet weggooien! Weet je wel hoe lang ik die waterkoker al heb! Dit is mijn vrijheid!’, loei ik. Onaangedaan reikt hij me de iPad aan. Hij vraagt niet waarom ik zo overdreven reageer, want hij begrijpt het. En ik eindelijk ook.

Geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief

Eén reactie op “Waterkoker

Laat een antwoord achter aan Herman Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *