Vier vragen

Mijn allerliefste en ik lopen wat betreft dag- en nachtritme niet bepaald synchroon. Hij zit het liefst tot ’s avonds laat onderuitgezakt te Youtuben. Ik vind het heerlijk om voor dag en dauw al door het huis te scharrelen. De keren dat we dan toch per ongeluk dezelfde bedtijd delen, koester ik zeer. Want dan nemen we de dag even door en stellen we elkaar De Vier Vragen.

Wat heeft je verrast? Wat heeft je geraakt? Wat heeft je geïnspireerd? (Dit zijn er drie, ik weet het, wait for it…) Vaak is het zo dat zijn antwoorden mij verrassen, raken en inspireren. Of hij nu verrast is omdat die derailleurhanger goedkoper is dan hij dacht, geraakt door een zeldzame ontboezeming van een vriend, of geïnspireerd door een filmpje waarin een hond touwtje springt: met een brede glimlach val ik in slaap.

De antwoorden die we elkaar geven, hebben meestal een gemeenschappelijke deler en zijn in de regel nogal alledaags. Zo kan ik een doorsnee dinsdag eindigen met doorsnee antwoorden: ‘Ik keek op toen je uit jezelf een wasje ging draaien. Ik werd heel blij toen je de was ook nog eens op ging hangen. En ik kreeg toen zin om eens een ander merk wasmiddel te proberen.’ Gelukkig zijn er ook avonden waarop de antwoorden zelf me op hun beurt weer verrassen, raken en inspireren. Zoals afgelopen zondag, toen ik voor het slapengaan mijmerde over een stukje dat ik had geschreven voor mijn schrijfopleiding.

Vanuit het perspectief van mijn dierbare vriendin Mirjam beschrijf ik hoe ik op haar vierde sterfdag foto’s uit onze tienertijd bekijk. Op papier geef ik haar een stem, ook al is ze er niet meer. Ik leg haar mijn eigen herinneringen in de mond. Herinneringen aan hoe we de hele nacht kletsten en samen liedjes van Clouseau zongen. Herinneringen aan een tienertoer in Amsterdam en een vakantie in Zuid-Frankrijk. Herinneringen aan hoeveel steun ik aan haar had toen borstkanker mijn moeder bij me wegnam – het is wrang dat Mirjam door dezelfde ziekte een paar jaar later ook moest gaan hemelen.

Het verraste me dat mijn lief mijn schrijfsel ‘te ingewikkeld’ vond. Het raakte me dat een vriendin zei dat ik Mirjam weer even tot leven had gewekt. Het inspireerde me om het stukje, hoe ingewikkeld ook, op mijn blogsite te plaatsen. Mijn antwoorden maakten deze doodnormale zondag ineens bijzonder. Met een gevoel van dankbaarheid val ik in slaap.

Of het nou om een doorsnee dinsdag, wonderlijke woensdag of zonderlijke zondag gaat, er is altijd iets dat je verrast, raakt of inspireert. Het hoeft niet groots en meeslepend te zijn, onbetekenende en kleurloze muizenissen doen er ook toe. Want uiteindelijk draait het toch om die laatste, vierde vraag: Waar ben je dankbaar voor?



Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers.

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *