Veto

Mínstens tien jaar, zo niet langer, heb ik aan zijn kop gezeurd. Maar zijn antwoord was steevast ‘nee’. Zelfs met mijn eigen puppy-ogen kon ik hem niet overtuigen, hij hield zijn poot stijf. Ik bleef het natuurlijk proberen, totdat ik een veto aan mijn broek had. En dan is het menens. Aan een veto valt niet te tornen. Als je iemand respecteert, dan respecteer je zijn of haar veto.

Een veto is het zwaarste middel dat je in kunt zetten als je iets echt niet wilt. Voor jezelf, maar ook voor het welzijn van een ander. Doorgaans lossen wij thuis onenigheid op met een spelletje ‘steen, papier, schaar’. Bijvoorbeeld als hij zin heeft in chili en ik in spaghetti. Maar als hij bedenkt dat hij heus wel die gitzwarte piste af kan, ook al heeft hij al een paar jaar niet geskied, dan is een veto wel prettig om achter de hand te hebben. Anderzijds, door die handige veto krijg ik dus geen hond.   

Als je liefste zijn of haar veto op zak houdt, wil dat echter niet zeggen dat ze net zo enthousiast zijn als jij over je nieuwe baan aan de andere kant van het land of een avondopleiding die vier jaar duurt. Ook al willen we dat natuurlijk wel. We willen gejuich, geklap en gejoel en kijken beteuterd als er geen vlag wordt uitgehangen of een dansje gedaan. Akkoord gaan is niet hetzelfde als geen bedenkingen hebben. En dat is maar goed ook. Want juist de aarzeling van je geliefde maakt dat je extra goed gaat nadenken of je beslissing ook echt wel de juiste is. En als je dan eenmaal besloten hebt, dan doet de tijd de rest. Die zal je wel leren of je het bij het rechte eind hebt of niet.

De tijd kan ook een veto inhalen, zo blijkt. Na een bezoekje aan vrienden en hun labrador Rosie piep ik toch nog zachtjes: ‘een teckel dan?’. Aanvankelijk reageert hij vertrouwd, met zijn ogen rollend en zuchtend ‘neeheeee!’. Maar blijkbaar raak ik met die teckel toch een snaar. Áls er een hond komt, dan in godsnaam geen teckel, moet hij gedacht hebben. Want een uurtje later spreekt hij me vaderlijk met een opgeheven vinger streng toe. ‘Ik heb nog niks besloten. Mijn veto geldt nog steeds. Maar. Je kunt wel een paar boeken kopen zodat we ons eerst eens goed inlezen, en dan zien we wel weer verder.’

Dat was drie weken geleden. Nu, zes boeken, honderd YouTube-filmpjes, zestig mailtjes en appjes, tien telefoontjes en vier bezoekjes aan fokkers verder, loopt hij met een rolmaat door het huis om te kijken waar we de bench kunnen zetten en of er een hondenluik in onze achterdeur past. Ik heb nog heel even overwogen om zijn keus voor het ras te vetoën. Maar al snel bleek dat hij een hond heeft uitgezocht die net zo groot, zwart, slim, loyaal, waakzaam en knuffelig is als hijzelf. En krijg ik dus eigenlijk – en eindelijk – gewoon een tweede Dobermann.

Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief.

10 reacties op “Veto

  1. Noooouuuu, wat leuk!!! Wanneer komt de gezinsuitbreiding? Enne…..lekker handzaam formaatje inderdaad,hahaha. Je kan de deur beter gewoon open zetten ;-).

    1. Ha ha een tweede Dobermann. Op die manier klinkt het helemaal goed!
      Geniet nu nog maar even van je duoschap, straks zit je met z’n 3tjes op de bank?

  2. Haha, wat leuk! Laat maar weten wanneer hij/zij er is. Ik graag een keer mee wandelen en leuk, samen naar het hondenontmoetingsplek bij het veldje!

  3. Haha mooi verwoord. En een doberman zijn honden die je tegenwoordig niet zoveel meer ziet. Ik zou trouwens de film de boys from Brazil nog ff kijken ik wens jullie veel succes mer de hond. En als jullie raad nodig hebben dan kan je altijd Hennie nog ff bellen. Die is africhter en oakwerker geweest. En heefer verstand van

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *