Veldje

Daar sta ik dan. Kwart over zes ’s ochtends, in het natte gras in mijn pyjama. Vijf minuten geleden werd ik wakker van haar gepiep. Ik ben uit bed gestommeld en heb mijn regenbooglaarzen aangetrokken. Mijn onderbroek zit niet óm mijn billen, maar ertussen. De boel rechttrekken is echter onmogelijk nu. Beide handen zijn bezet.

Links houd ik een goed gevuld, warm poepzakje vast. Vanaf dag één, nu twee maanden geleden, adem ik door mijn mond vanaf het moment dat Eva aan haar grote boodschap begint. Dan is de kans op kokhalzen aanzienlijk kleiner. Rechts probeert Eva met man en macht bij een kat te komen die een paar meter verderop uitdagend naar ons zit te blazen. Ik voel een druppel op mijn hoofd vallen. En nog een. Ook dat nog.

Het elektrische karretje van de gemeentelijke reinigingsdienst draait het veldje op om de prullenbak te legen. De door mij nu zo felbegeerde prullenbak. Zo dichtbij en toch zo ver weg. Eva begint naar de kat te blaffen. Haar blaf echoot tussen de huizenblokken. Een slaapkamerraam licht op. En nog een. Ik kreun.

De kat houdt het voor gezien en Eva richt haar aandacht nu op mijn laarzen. Als ik nu wegloop, gaat ze er in happen, weet ik. Negeren is het devies. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik probeer mijn aandacht te verleggen naar de dag die komen gaat. Mijn agenda, dichtgemetseld met overleggen en duizend-en-een dingen die ik nog moet doen voor dat congres volgende week. Ik voel de frustratie langzaam in mijn borst opborrelen. ‘Ik ben een stille, rustige leider’, zeg ik hardop.

‘Eva, kom’. Het lukt me om een paar stappen richting de prullenbak te zetten. Het poepzakje bungelt in mijn hand. Mijn neus kriebelt. Eva ziet het mondkapje eerder liggen dan ik. Met wilde bewegingen schudt ze ermee in haar bek. ‘Los!’ roep ik tevergeefs. Even overweeg ik om het poepzakje de struiken in te slingeren, maar doe het toch maar niet. Ik adem langzaam uit. Rustig blijven, denk ik nog, maar het is sterker dan ik. ‘Eva, néé’, brul ik.

Van schrik laat Eva het mondkapje los. Ze duwt haar 23 kilo tussen mijn benen, haar manier om het goed te maken. ‘Shh’, fluister ik, meer tegen mezelf dan tegen haar. Als uiteindelijk het poepzakje in het zwarte gat van de prullenbak verdwijnt, slaak ik een zucht van verlichting. Met mijn linkerhand trek ik mijn onderbroek recht.

Druk kwispelend en met een verwachtingsvolle blik kijkt Eva naar me op. ‘En wat gaan we nu doen?’
Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.


Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers.

9 reacties op “Veldje

  1. Tja Vanessa dat hoort er allemaal bij! Heb ik ruim 16 jaartjes gedaan en de laatste weken voor het overlijden van Milouke ook tijdens de nacht! Je doet alles voor die 4-potige lieverd omdat je zoveel van dat mormel houdt! 💋

  2. Je blog bracht weer een grote glimlach op mijn gezicht. Je schrijft zo beeldend, ik zag het helemaal voor me. Geweldig ook die regenbooglaarsjes. Verdienen misschien wel een eigen verhaal😀

  3. Geweldig !

    Vorige week Eva nog even gezien .
    Word al een (jong) volwassen dame.
    Zodra ze helemaal ‘opgevoed’ is ga je ook van de vroege ochtend wandelingen genieten in de buitenlucht.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *