Teugje

Het wordt tijd dat ik jullie voorstel aan Teugje, aangezien ik haar nu al een half jaar met me meezeul. Teugje is een restant van een hardnekkige hoest die mij tot in de tweede coronagolf achtervolgd heeft. Of Hoestje door corona komt, weten we niet. In het tijdperk dat Hoestje zich aandiende, kon ik me nog niet laten testen en later bloedonderzoek bood geen duidelijkheid. Gelukkig pakt Hoestje uiteindelijk d’r biezen na bemoeienis van huisartsen, kno-artsen, longartsen en een hoestlogopedist (jawel, die bestaan). Maar dan gaat Hoestje genadeloos over in Teugje. Om de paar minuten móet ik gewoon naar adem happen. ‘Stress’, denkt de huisarts. ‘Chronische hyperventilatie’, meent de longfysiotherapeut. ‘Luchthonger’, schrijft Google. ‘Het gaat vanzelf wel weer over’, hoopt Ik.

Maar vanzelf gaat niet snel genoeg en naast Teugje slaat nu ook Onzekerheid toe. ‘Misschien is het toch stress. Ik voel me de laatste tijd inderdaad aan het eind van een werkdag een uitgewrongen duizenddingendoekje. En dan al die oeverloze overleggen, dat gepraat de godganse dag, geen wonder dat ik naar adem hap’, zeg ik tegen mezelf. ‘Misschien is het toch corona en het feit dat iedereen om me heen steen en been klaagt. Dat gebrek aan perspectief hè, ja, daar heb ik ook best last van. Ik kan wel denken dat ik thuiswerken niet erg vind, maar is dat echt wel zo?’, vraag ik me af. ‘Misschien moet ik inderdaad meer ontspannen. Én werken, én een opleiding, én al die hobby’s, en dan willen we ook nog een hond… Misschien moet ik teveel van mezelf. Misschien zit Teugje tussen mijn oren.’

Diep vanbinnen voel ik dat het niet klopt. Toch geef ik me over aan de adviezen van het blik zorgverleners dat ik heb opengetrokken. ‘Je moet heel, heel rustig aan doen. Misschien moet je minder gaan werken’, stelt de huisarts. ‘Je moet je middenrif ontspannen. Doe elke dag ontspanningsoefeningen en mediteer’, vindt de longfysiotherapeut. ‘Misschien moet je eens met coach gaan praten’, oppert de bedrijfsarts. Ook andere adviezen neem ik ter harte. ‘Misschien moet je stoppen met koffie drinken’, suggereert een vriendin. ‘Misschien helpt het als je gaat zingen’, redeneert mijn schoonmama. ‘Inspanningen zoals hardlopen moet je vermijden’, waarschuwt de ademexpert van de knetterdure online cursus over hyperventileren. ‘Je chakra’s en je ch’i zijn verstopt dus je moet minder zuivel eten’, gebiedt mijn Chinese masseuse. ‘Misschien moet je minder praten’, verzucht mijn allerliefste.

Niets helpt. Zelfs als ik urenlang als een kadaver verveeld in mijn bed lig, blijft Teugje me bestoken. Nadat ik op een gegeven moment ’s morgens vroeg al van pure moedeloosheid voor de zoveelste keer begin te huilen, want de dag duurt nog zo lang, bel ik mijn longarts. Ze onderzoekt me van top tot teen ‘om dingen uit te sluiten’ en brengt me het bevrijdende antwoord: door Hoestje ben ik abnormaal gaan ademen en daardoor is Teugje ontstaan. Ik moet ‘gewoon’ opnieuw fatsoenlijk leren ademhalen en ik word doorverwezen naar een ademhalings-specialistinmethodevandixhoorn-psychosomatische-longfysiotherapeut (ja, die bestaan). Dat lucht op. Diep vanbinnen voel ik dat het klopt. Onzekerheid heeft het pand verlaten, nu het Teugje nog. Dat wordt een kwestie van veel geduld en veel oefenen, maar hé, aan een lange adem heb ik geen gebrek.

Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief.


Foto: Victor Garcia

5 reacties op “Teugje

  1. Ha Vanessa, goed te lezen dat je het nu weet. Een collega van me heeft net als jij probleem met zn ademhaling. Ga stuur je blog aan hem door. Succes en take care.

  2. Lieve Vanessa, het halen van je adem en weer terugbrengen naar een onbewuste adem die vanzelf gaat, vergt eerst een bewust zijn en aandacht. Heb vertrouwen, houd moed.

  3. Ik ben blij voor je! Het begin van het einde van Teugje, en met die lange adem van je zit het denk ik wel goed ?.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *