Spin

Mijn man en ik zijn in verwachting. Van een spin welteverstaan. Vorig jaar rond deze tijd was ze er al. Toen we terugkwamen van vakantie had ze voor het raam bij de achterdeur een web geëtaleerd. Ze was, zoals ze dat zeggen, een huge motherfucker van een kruisspin. Het witte kruis dat ze droeg, leek haar op het lijf geschreven.

Wekenlang waren mijn man en ik van haar in de ban. Zodra we thuiskwamen na een dag werken, keken we, vaak nog met onze jas aan, of zij ook al thuis was. Af en toe gooiden we een vliegje in haar web. Vanachter het raam keken we dan gebiologeerd toe hoe ze haar gedoneerde prooi inkapselde. Het was fascinerend om te zien hoe ze haar web repareerde, hoe ze ijverig draad voor draad opnieuw aaneenreeg.

We waardeerden haar. Bewonderden haar. Koesterden haar. En geïnspireerd door een prachtig gedichtje van Annie M.G. Schmidt gaven we haar zelfs een naam: Simone. De spin van Annie M.G. Schmidt heet Sebastiaan. ‘Dit is de spin Sebastiaan. Het is niét goed met hem gegaan. (…) Door het raam klom hij naar binnen. Eigenzinnig! En niet bang. (…) Na een poosje werd toen éven, dit berichtje doorgegeven: Binnen werd een moord gepleegd. Sebastiaan is opgeveegd.’

Net als Sebastiaan verdween ook Simone. Na ruim twee maanden hing haar web er verlaten bij. Daar stonden we dan, mijn man en ik. Vanachter het raam te koekeloeren met ons lege web syndroom.

Dit jaar lopen we meteen na thuiskomst van een fijne vakantie, nog met onze jas aan naar het raam bij de achterdeur. In de auto hebben we consensus bereikt. Het wordt in ieder geval een jongetje, over de naam zijn we nog niet uit. Maar er is geen spin. Zelfs geen web. Drie weken lang kijken we na een dag werken vergeefs of hij ergens om en nabij ons huis een thuis heeft gemaakt.

Het wordt oktober. Ik sta in de supermarkt als mijn man me belt. Ik hoor hem grijnzen van oor tot oor. ‘Hij is er’, klinkt het opgewonden, ‘hij zit op zolder dit keer’. Ik spoed me naar huis, en terwijl ik aan Annie M.G. Schmidt denk, schiet me een naam voor onze langverwachte huisgenoot te binnen. ‘Dit is de spin Emmanuel. Hij zit onder de dakkapel’.


Foto: Nicolas Picard

Eén reactie op “Spin

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *