Autobiografisch schrijven – Recept

We zaten in Portofino op het terras toen ze belde. Zoals altijd vroeg ze wat we hadden gegeten. Ik weet het nog goed: spaghetti all’arrabbiata. Vreselijk simpel en verschrikkelijk lekker. Zoals altijd vroeg ik wat zij had klaargemaakt. ‘Rijkgevulde noedelwokschotel uit de Allerhande. Het was niet veel soeps’, mokte ze. ‘Rijkgevuld, ammehoela.’

Tot zover niets bijzonders. Mama en ik spraken vaak over eten. Een dankbaar onderwerp. Lekker alledaags, je kunt er geen buil aan vallen. Ze hield intens van koken en maakte graag ‘iets nieuws’. Op haar aanrecht – dat maar liefst uit twee delen van bijna drie meter bestond – stond een dikke rij kookboeken en mappen met recepten. Haar soepele handschrift sierde de pagina’s. ‘Te zout’, ‘Moet meer komijn in’, ‘Lekker!’ en ‘Niet voor herhaling vatbaar’. Ik weet zeker dat ze door het recept van de ‘rijkgevulde noedelwokschotel’ een kruis heeft gezet.

Elke middag becommentarieerde ze hardop het kookprogramma Kochen und Genießen op de ARD, ook als ze alleen was, en dat was meestal zo. ‘Ein bißchen Butter? Man, dat is een half pak. Dat gaat toch schiften?’ Een ander ritueel was dat als we vroegen ‘wat eten we?’, zij altijd gniffelend en met een raadselachtige blik zei: ‘jááá… stront met stenen.’ Ik kan me niet herinneren dat ze ooit iets heeft gemaakt dat ik niet lekker vond.

Daar op dat terras in Portofino vroeg ze me ook of we een paar dagen eerder naar huis wilden komen. Het gesprek met haar oncoloog voerde ze liever niet alleen. Een week later zat ik naast haar in de spreekkamer. Dokter Vanderborre keek moeilijk, de vraag die ik op tafel had gelegd beantwoordde ze zacht maar met zekerheid. ‘Drie maanden, hooguit.’ Daarna zijn mama en ik mokkataartjes gaan eten bij Brasserie Le Passage op het dorpsplein.

Ik drukte mijn broertje en zusje op het hart dat als ze nog vragen hadden, ze deze nu moesten stellen aan haar. Nu het nog kon. Mijn moeders leven was voor ons allemaal soms moeilijk te verteren geweest. Een echtscheiding. Een alcoholverslaving. Een ongelukkig huwelijk met een man die aan Korsakov leed. Twee keer de diagnose borstkanker, en haar doodsvonnis.

Zelf had ik geen prangende vragen. Een vreemde gewaarwording, want dat hoort toch zo? Dat je wat onbesproken is gebleven, juist nu bespreekt? Wekenlang kauwde ik op vragen die ik haar nu nog kon stellen, maar er kwam niets. Alles was al gezegd.

Haar sterfbed stond al in de woonkamer. ‘Het is smakelijk maar ik kan niks meer op’, zei ze nadat ze een paar muizenhapjes had genomen van de stamppot andijvie die ik op haar verzoek had gemaakt. Ik ging naar de keuken en deed zwijgend de afwas. Zij keek naar de zoveelste herhaling van Allo Allo. ‘Listen very carefully. I shall say this only once.’

Ik ging naast haar op de bank zitten en zette de televisie wat zachter.
‘Mam?’
‘Ja schat, zeg het eens.’
‘Hoe maak je kapucijners in speksaus?’


Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers.

8 reacties op “Autobiografisch schrijven – Recept

  1. Och wat mooi! Die combi van verdriet, humor, de zwaarte van het leven en de luchtigheid die je erin brengt; dat vind ik zo knap!

  2. Prachtig geschreven Vanes. Is de foto gemaakt op het beroemde pleintje?
    Zit mij net te bedenken dat je het afgelopen jaar hier voor eerst niet naartoe hebt kunnen gaan. Hopelijk snel weer❤️

    1. Dat was ff slikken, ik scroll na een lange werkdag door LinkedIn en plotsklaps kijkt ze me aan… jouw mama, mijn goede vriendin… de guitige blik is kenmerkend elke ochtend als ik wakker word kijkt ze me vanaf het nachtkastje aan…. wat mis ik haar…. en onze gesprekken…en wat beschrijf je haar mooi… net zoals ze was… ik vond het fijn tot aan het einde bij haar te mogen zijn…. liefs van mij

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *