Perzik

Mijn allerliefste is een kokosnoot en ik ben een perzik. Die conclusie trek ik na het lezen van het boek Voel je beter van psychiater Willem van der Bend. In zijn boek vergelijkt hij de dikte van een fruitschil met het mentale filter waarover wij mensen beschikken. Hoe dikker de schil en dus het filter, hoe minder prikkels van buiten doordringen tot je hersenpan die je vervolgens verwerken moet. ‘Een kokosnoot kan veel meer hebben dan een perzikhuidje. Wanneer mensen niet doorhebben dat zij een dun filter hebben, kunnen zij makkelijker overprikkeld raken.’

Een voorbeeld. Stel, mijn kokosnoot en ik zitten op het terras. Er klinkt een nerveus jazzy muziekje uit de luidspreker. Naast ons bespreken twee luidruchtige vrouwen in plat Utrechts de kansloze pogingen om in hun stad een huis te kopen. Er hupst een mus van tafeltje naar tafeltje. Een jonge moeder probeert haar krijsende kind te troosten met wat appelsap, de vader zit ongestoord op zijn telefoon te kijken. Een motorrijder met een rode hanenkam op zijn helm parkeert zijn Yamaha R6 midden op de stoep. De serveerster komt wel heel dicht in de buurt als ze onze koffie brengt, haar decolleté zweeft voor onze neus. Er zit geen koekje bij de koffie. ‘Ik denk dat ik een sateetje bestel’, zou ik tegen hem zeggen. ‘Ik bestel ook een sateetje’, zou hij besluiten.

Waar ik op dat terras dit hele tafereel zou opmerken, zou zijn filter enkel de buste van de serveerster doorlaten. En waarschijnlijk die motor. Het deurbeleid van een kokosnoot is nogal selectief zullen we maar zeggen.

Aan een vriendin vraag ik hoe zij dat doet, perzik zijn. Ze neemt elke dag een lange lunchpauze om even op adem te komen, liever werkt ze ’s avonds in alle rust nog een uurtje door. Bovendien probeert ze op haar vrije dag ook echt vrij te zijn. Geen afspraken dus met de tandarts, fysio, garage of een volle wasmand. Stiekem haar werkmail checken is uit den boze. En dit alles doet ze zonder gevoel van schuld, zonder angst voor wat anderen hier mogelijkerwijs van zouden kunnen vinden. Ze is gewoon een perzik. Punt.

Ik denk aan de lunchpauzes die ik in mijn werkkamer doorbreng en aan mijn dichtgemetselde vrije woensdag. Het resultaat van doen alsof ik een kokosnoot ben. Het begint me te dagen dat het prikkelgewijs niet zo’n goed idee is om ander fruit te willen zijn dan je werkelijk bent. Maar het valt ook niet mee om onder de schil waarin je jarenlang hebt geloofd, je ware aard te ontdekken.

‘Ben ik een perzik?’ wil ik van mijn allerliefste weten. ‘Met al dat haar van jou ben je eerder een kiwi’, merkt hij simpeltjes op. ‘Maar volgens mij ben je vooral een ontzettende druif.’


Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers. De foto bij deze blog is van Nataliya Melnychuck.

2 reacties op “Perzik

  1. Wat levendig geschreven Vanessa! De beelden zijn prachtig en roepen veel op. In ieder geval heeft de perzik zachtheid en balans nodig om niet beurs te raken. Het is de kunst daarmee om te gaan, niet iets anders te willen zijn. Je kokosnoot steunt je daar mooi in. Als je eens wilt sparren over het hoe kijk ik graag samen met je mee.
    Geniet van deze ☀️dag🌸

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *