Perfect

Af en toe dient zich een woord aan dat ik betitel als ‘het woord van de dag’. Een woord dat opvalt omdat het zo markant is. Vandaag viel ‘strapatsen’ op in een column van Youp van ’t Hek en dinsdag nam een collega ‘begeesterd’ in de mond. Maar meestal bekroon ik een woord dat opvalt omdat ik het die dag opvallend vaak hoor. Gisteren was dat: ‘perfect’.

‘Het moet perfect zijn’. ‘Ik eis perfectie’. ‘Je moet het nog perfectioneren’. En deze vond ik het leukst: ‘Bedankt Vanes, dat is perfect!’. Het is begrijpelijk want ik werk nu eenmaal voor een veeleisende organisatie. Niemand wil immers een dokter die de kantjes ervan afloopt, nietwaar? Toch is het voor mij een beetje wrang (ook zo’n kanshebber voor het woord van de dag overigens). Streven naar perfectie geeft je een extra zetje om het beter te doen en daar leer je van. Aan de andere kant is het mijn achilleshiel.

Voor de therapeut die ik tijdens mijn burnout bezocht, was het zo klaar als een klontje. In het behandelplan schreef ze dat ‘mevrouw Cruz minder hoge eisen aan zichzelf moet leren stellen’. Dat is alweer een paar jaar geleden, maar voor mij nog steeds work in progress. Het werkt alleen niet mee als perfectie zo nadrukkelijk van je geëist wordt, hoe nodig dat ook is. Dat voelt voor mij soms hetzelfde als het aanbieden van een biertje aan een alcoholist die net van de drank af is.

Ik heb het van geen vreemde, mijn vader had perfectionisme uit kunnen vinden. Wat bovendien niet helpt, is dat mijn wederhelft ook al zo’n precieze is, zij het dat hij daar gelukkig erg selectief in kan zijn. Bij het koken van nieuwe gerechten wordt exact het recept gevolgd, ‘anders weet je niet 100% zeker of het lekker is’. En ik heb vaak verzucht dat ik wilde dat hij de badkamer net zo goed zou poetsen als zijn mountainbike.

De truc is dat ik vaker de boel de boel probeer te laten. Een van mijn mantra’s is dan ook ‘goed is goed genoeg’. Of zoals ze in Maastricht zeggen: ‘’t mot mèr good zien’. Dus staat de piek op onze kerstboom scheef, kijk ik al twee maanden tegen een half geschuurde trap aan, en hoef ik van mezelf niet meer persé in een zwart gekaft notitieboekje met zwarte inkt te schrijven (precies, zo erg was het dus).

De ‘perfecte’ vrijdag is bijna ten einde als ik op Pinterest het woord opnieuw voorbij zie komen in een quote. Ik ren naar boven, waar hij al urenlang met waterpas, rolmaat en duimstok in de weer is want ons nieuw laminaat moet natuurlijk zo strak als een biljartlaken gelegd worden. ‘Perfect is goed, maar goed is beter’, declameer ik. ‘Dus kom je nog even gezellig naar beneden?’

Hij stapt over het touwtje dat hij kaarsrecht een paar centimeter boven de vloer gespannen heeft, en geeft me een kus. ‘Als perfect goed is, maar goed is beter, dan is perfect dus beter’, merkt hij droogjes op. En ik kan niet anders dan bekennen dat ik dat nou net zo perfect aan hem vind.

Geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief

Eén reactie op “Perfect

  1. Hoi Vanessa
    Erg leuk geschreven. En ook heel herkenbaar. HAHA. Dat is Sergio zoals ik hem ken en waardeer. En goed is inderdaad goed genoeg

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *