Orka

Zaterdagochtend 8 uur. Met een kop koffie in de hand swipe ik door de krant. Heel columnistisch Nederland schrijft over intensivist Diederik Gommers. Op hartverwarmende wijze wist hij afgelopen week de vloeiende oren te stelpen, die door Famke Louise hevig aan het bloeden waren gebracht.

Ook bij ons thuis liepen de gemoederen deze week hoog op. Aanleiding is een bericht in het AD over orka’s die in Spanje zeilboten aanvallen. Nu is de vraag als welk dier we zouden willen reïncarneren, al jaren nogal prangend in huize Cruz. Mijn man staat erop dat we allebei terugkomen als hetzelfde dier, zodat we ook na dit aardse leven bij elkaar zullen zijn. Super lief natuurlijk, zij het dat hij persé wil terugkomen als een orka.

Hij kan mijn keus voor een slechtvalk moeilijk verkroppen, en dus probeert hij mij regelmatig te overtuigen mijn beslissing bij te stellen. ‘Wist je dat orka’s super intelligent zijn?’ ‘Wist je dat vrouwtjes de baas zijn?’ ‘Wist je dat orka’s wel 90 jaar worden? Een slechtvalk wordt maar 20 jaar.’ Allemaal leuk en aardig, maar orka’s kunnen niet vliegen. Ze doden walvissen door ze te verdrinken en eten vaak alleen hun tong op. En, breng ik het AD wrijvend onder zijn neus in, ze vallen nu ook zeilboten aan.

Mijn man blijft echter onvermurwbaar. Om ons geschil te beslechten, stel ik een potje ‘steen, papier, schaar’ voor. De inzet: als hij wint, worden we allebei een orka. Als ik win, mag hij een orka worden en ik een slechtvalk. Ik realiseer me dat onze wegen dan ooit zullen scheiden, maar dat neem ik voor lief. Driftig gebaren we met onze rechterhand. Ik knip in zijn papier. Ik pak zijn steen in. Ik maak zijn schaar bot. En hoewel hij uitstekend tegen zijn verlies kan, reageert hij dit keer verbolgen: ‘Dit telt niet! Ik wil hoe dan ook een orka worden. Dan maar zonder jou!’

Uiteindelijk stel ik een compromis voor. ‘Wat nou als ik een meeuw word?’ opper ik. ‘Dan kan ik boven je vliegen en zijn we toch bij elkaar.’ Hij moet er nog even over namokken. Maar ondanks dat de gemoederen nog niet helemaal zijn bedaard, vind ik hem toch, net als Diederik, hartverwarmend.    

Foto: Francesco Ungaro

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *