Autobiografisch schrijven – Oker

Voor de opleiding Autobiografisch schrijven ben ik veel aan het schrijven om te ontdekken welk persoonlijk verhaal ik op wil tekenen, met welke insteek en op welke toon. Dat is lastig en leuk tegelijk. Doorgaans deel ik deze schrijfsels alleen met mijn studiegenoten, maar lieve mensen uit mijn omgeving vinden dat jammer. Ze hebben me overtuigd om sommige stukjes ook op deze website te zetten, hoe spannend ik dat ook vind. Feedback is altijd welkom. Dit keer deel ik ‘Oker‘ – de opdracht was om een stuk te schrijven over muziek uit je tienerjaren. Ik schreef het vanuit het perspectief van een dierbare vriendin die helaas overleden is.


Zie je zitten. Met die enorme ochtendjas en je pantoffels met een bontkraagje. Kon je niet meer slapen, Vanes? Het is natuurlijk de dag. Moeilijk te bevatten dat het alweer vier jaar geleden is. Heb je daarom die doos op je schoot? Je oude rapporten, dagboeken, diploma’s, schoolagenda’s, brieven. Is dat een blokfluit die ik zie? Zo’n verzilverd babyschoentje heb ik ook gehad. Waar dat nou toch gebleven is? Zie je zitten. Met je verleden samengevat in Ikea-karton.

Ik vraag me af waarom je nu pas weer in die doos kijkt. De laatste keer is vier jaar geleden, toen je die enveloppe met foto’s erin deed. Snel de deksel erop en achter het schot op zolder. Ja, pak ‘m er maar eens uit. Wat zijn we nog jong hè? Wanneer is dat geweest, tienertoer 1995? Op de Dam met vieze duiven op onze arm, maar we hadden blijkbaar wel lol. Op deze foto zitten we voor onze tent op een jongerencamping in Zuid-Frankrijk. Ik weet niet meer hoe het plaatsje heette, jij ongetwijfeld wel. Jij onthoudt dat soort dingen. Ik weet natuurlijk wél hoe die jongen heet met wie ik zoende tijdens de schuimdisco. Reinier. Weet je nog? En is dat onze klassenfoto van de brugklas? Ik snap wel dat iedereen dacht dat we zusjes in plaats van vriendinnen waren. Dezelfde lange donkere haren, een stijfgespoten kuif, allebei een beugel en een oenige bril.

Die foto is ook leuk. Was je daar naar op zoek misschien? Daar lig ik dan, in bed met zo te zien een oude verwassen pyjama van mijn moeder aan. Ik houd trots een kleine witte wekker voor de camera. De zwarte wijzers wijzen maar liefst zes uur aan. En nog steeds zijn we klaarwakker! We kletsen over onze dromen, onze verlangens, onze zorgen. Over jongens dus. En we zingen zachtjes mee met Clouseau, mijn ouders mogen niet wakker worden. De nieuwe cd van onze lievelingsband kennen we binnen een week uit ons hoofd. Nog steeds trouwens. Jouw lievelingsliedje is Oker. Ook daar heeft vijfentwintig jaar niets aan veranderd.

Alles staat stil. Onder een hemel van Delfts blauw. En de zon verft de graven oker. En als ik bidden kon, vroeg ik om herfst hier waar jij slaapt, heel het jaar, want daar hield jij van.

Ik moet ineens denken aan dat weekendje weg naar Julianadorp met al mijn vriendinnen. Wat zal het zijn geweest, een jaar of vijf, zes geleden? Een van vele weekendjes en avondjes die ik organiseer op mijn queeste om zo veel mogelijk mooie herinneringen te maken. Nu het nog kan, nu de kanker me nog niet heeft ingehaald. We kletsen over onze dromen, onze verlangens, onze zorgen. Onze mannen en onze kinderen dus. En we blèren luidkeels mee met Clouseau. Als Koen Wauters het nummer Afscheid begint te zingen, zet je heel subtiel een ander nummer op. Je wil het op dat moment niet horen. Dat liedje behoort je moeder toe, haar begrafenis. Niemand heeft enig vermoeden, maar onze ogen vinden elkaar even. Je weet dat ik het weet en dat ik het begrijp.

Zie je zitten op deze dag. Mijn laatste dag op aarde is alweer vier jaar geleden. Ik vraag me af, lieve Vanessa, wiens ogen je nu vindt als Koen Wauters het nummer Oker begint te zingen?

Alles staat stil. Iets is gebroken, en ik moet nu naar huis want de poorten sluiten. En jij lijkt zo dichtbij. Thuis wacht er niemand meer op mij, en de zon verft de graven rood.


Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers.

Eén reactie op “Autobiografisch schrijven – Oker

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *