Kostbaar

Bij hoge uitzondering willen we nog wel eens oppassen. Stiekem voelen we ons dan erg vereerd. Ik bedoel, het is toch het kostbaarste bezit dat ons wordt toevertrouwd. Daarnaast is er het gevoel van bevestiging dat zich meestal na zo’n minuut of tien aandient. De ouders rennen half aangekleed naar buiten: ‘als er wat is, moeten jullie maar bellen’. Ze bedoelen: ‘bel ons in godsnaam alleen als de boel in lichterlaaie staat’. Wij weten dan weer: het is maar goed dat wij geen kinderen hebben.

Menig moederhart heeft de perceptie dat je kinderen niet leuk vindt als je ze niet wilt. Jaren geleden bracht een collega haar vijfjarige dochtertje mee naar de redactie. Een heerlijk blond wezentje dat in haar rode jurk over de afdeling fladderde en met haar olijke hoofdje boven mijn bureau uit piepte. ‘Hoi! Wat ben jij aan het doen?’ klonk het onbevangen. Maar voordat ik haar gezellig bij me op schoot kon trekken om te laten zien waar ik mee bezig was, trok mijn collega haar bij me weg. ‘Val Vanessa maar niet lastig schat, zij vindt kindjes niet zo leuk.’

Sindsdien murmel ik ongemakkelijk ‘maar we houden wel heel erg van kinderen hoor’, als ter sprake komt dat wij geen kinderen behoeven. Ik ben ook dol op tompoucen, maar niet elke dag. Mijn zus compenseert overigens mijn gebrek aan moedergevoelens ruimschoots. Mijn zwager vond het na twee jongens wel welletjes, maar het liefst had zij een hele klas gekregen. Gelukkig is ze kleuterjuf. Ik hoorde haar ooit zeggen: ‘als Vanessa ze kon opbergen in een kast, dan zou ze wel kinderen nemen’. Mijn zus zit er niet ver naast. Natuurlijk wil ik weten hoe mijn kroost eruit zou zien. Vast prachtig met zo’n knappe vader. En harig, dat ook. Maar na die constatering zou de belangstelling inderdaad behoorlijk slinken.

Toch hebben we onze mond vol van hoe wij dat zouden doen, dat opvoeden. Ónze kinderen zou altijd met twee woorden spreken. Hun kamer opruimen. Hun bord leeg eten. Heel begaafd piano spelen. En ze zouden vooral de rust zelve zijn. Want ja, dat schokt ons tijdens zo’n babysit-bedoening nog het meest: wát een drukte. Met zijn kalme manier van doen heeft mijn allerliefste het gespuis weer snel in het gareel. Daarnaast houden we met videospelletjes en films voor 16-plus enigszins controle over de situatie. ‘Niks tegen papa en mama zeggen.’ Na zo’n gewelddadige dag (door de kinderen, niet de film) zijn we kápot. Vol respect (voor de ouders, niet de kinderen) rijden we terug naar huis. In onze weldadig rustige auto verzucht hij: ‘poehee’. Verder wisselen we geen woord.

Dan is het moederdag. De dag is zwanger van opwinding. ’s Morgens om 7 uur zit mijn lief, geheel tegen zijn natuur in, al om me heen te drentelen. Koortsachtig schrob ik die ochtend de badkamer brandschoon. Hij scharrelt onrustig in de schuur rond. We willen net aan het onkruid beginnen als het verlossende telefoontje komt. Na twee maanden wachten klinkt daar de opgewekte stem van de fokster. We zijn helemaal in de wolken, want over zeven weekjes mag ze naar huis. Onze eerstgeborene. Onze Eva. Ons kostbaarste bezit.

Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers.

4 reacties op “Kostbaar

  1. Klopt als een bus. Het kostbaarse bezit wat je kan hebben. Je kinderen, maar ook je hond. Floh is als je er over nadenkt onze eerstegeborene. Al 15 jaar onze trouwste vriend. Eigenlijk heb ik dus 4 kinderen hier thuis 🤭🤣.

  2. Kinderen: het kostbaarste bezit dat je met grote regelmaat achter het behang wilt plakken. Je gaat het meemaken met pup Eva als zij een hap heeft genomen uit je nieuwe wandelschoen of een glas wijn van tafel kwispelt op je witte vloerkleed of een grote drol heeft gedraaid in de gang. Maar als ze eenmaal (redelijk goed opgevoed) volwassen zijn geworden, zijn zowel kinderen als honden een enorme verrijking in het leven.

  3. Top geschreven !
    En klopt precies .
    De laatste dagen van dichtbij meegemaakt hoe jullie je kostbaarste bezit opvoeden .
    Dat gaat helemaal goed komen !

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *