Greet

Onze eerste ontmoeting was vluchtig. Ik zat met Mirjam op het terras op ’t Strijp in Eindhoven en zij liep met de kinderwagen langs. ‘Dit is nou Suzan’, had mijn beste vriendin gezegd. Ik wist al wie Suzan was want ze was belangrijk voor Mirjam. Door haar zwangerschapsverlof had Suzan meer tijd om Mirjam te bezoeken nu zij ziek thuis zat. ‘Suzan is iemand, die kun je er altijd bij hebben’, zei Mirjam later. Het was voor mij een geruststelling dat ze Suzan erbij had, mijn woonplaats Utrecht lag immers niet om de hoek.

Onze tweede ontmoeting was een jaartje later. Inmiddels had Mirjam te horen gekregen dat de borstkanker was uitgezaaid. De kans dat ze de veertig zou halen, was gering. Ze zette alles op alles om herinneringen te maken. Het was al traditie om elk jaar een weekendje weg te gaan met haar Eindhovense vriendinnen. Maar nu moest en zou ik mee, ook al kende ik niemand. ‘Behalve Suzan, die heb je al eens ontmoet, weet je nog? Suzan kun je er altijd bij hebben’, herhaalde Mirjam.

Na dat weekend wist ik wat Mirjam daarmee bedoelde. Ze bleek een rustige, lieve, wijze vrouw met veel levenservaring en een luisterend oor. Prettig gezelschap. Grappig. Zachtaardig. Dat weekend leek het alsof ik haar al jaren kende. Dat weekend kreeg ook ik Suzan erbij.

Later vertelde ze me dat ze nieuwsgierig was geweest naar mij. ‘Vanessa komt mee, dan wordt het leuk’, had Mirjam gezegd. Suzan hoorde die hoge verwachting aan en dacht ‘wat een last voor die vrouw om dat te dragen’. Ik vroeg wat ze met die gedachte bedoeld had, hoewel ik dat eigenlijk al wist. Het voelt soms inderdaad als een behoorlijke opgave om te doen wat mensen van je verwachten. Niemand kan altijd vrolijkheid en plezier meebrengen. Zij snapt dat. Zij laat mij gewoon mij zijn.

Lyrisch kwam ik die zondagavond thuis. ‘Wist je dat Suzan óók van schrijven houdt? Wist je dat Suzan óók een burnout heeft gehad? Wist je dat Suzan óók ’s morgens het liefst helemaal alleen met een kopje koffie in de bank zit? Mijn allerliefste zei later gekscherend: ‘Het is Suzan voor en Suzan na, het lijkt wel Greet Hofmans’. Sindsdien noem ik haar Greet.

Inmiddels is degene die ons aan elkaar voorstelde niet meer bij ons. Het is ons gelukkig wel gegund dat we de veertig zouden halen. En dat wij elkaar erbij hebben, hopelijk nog vele jaren lang.


Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers. De foto is van Priscilla du Preez.

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *