Gewoonte

Het is een vreemde gewaarwording als je je ineens heel bewust wordt van iets dat onbewust gaat. Door een hoestje ben ik onbewust verkeerd gaan ademen en hap ik om de paar minuten zonder aanleiding naar lucht. Inmiddels tors ik al meer dan zeven maanden een niet te negeren ‘teugje’ met me mee en heb ik van een batterij behandelaren het bevel gekregen om me heel rustig te houden. Voor mij geen sinecure, want ik heb de hardnekkige gewoonte om nogal vaak ‘aan’ te staan. Mijn uitknop is wat roestig zullen we maar zeggen.

Bij wijze van WD40 grijp ik maar weer eens naar een zelfhulpboek voor advies. Ik lees in Dingen anders doen dat ik mijn omgeving kan vragen welke gewoonteverandering mij zou kunnen helpen. Nu denk ik wel te weten wat het antwoord is. Doe eens rustig. Praat wat minder. Eet wat langzamer. Stop met het lezen van zelfhulpboeken, en lees sowieso eens een boek uit, voordat je aan drie andere begint. Ik heb ook een beeld bij wat ik zou antwoorden als ik die vraag gesteld krijg trouwens. Kom eens op tijd. Ruim je rommel achter je kont op. App me het hele verhaal in één keer in plaats van elke zin apart.

Ik stel de proef op de som.
‘Schat? Als jij een gewoonte van mij zou willen veranderen, welke zou dat dan zijn?
Heel even denk ik dat hij heel gevat gaat antwoorden dat ik dit soort vragen niet meer mag stellen als hij lekker op de bank zit te Youtuben, maar dat doet hij niet.
Hij fronst. Kijkt bedenkelijk naar zijn linker ooghoek, zijn rechter. Tuit zijn lippen, wikt en weegt.
‘Nou?’ spoor ik hem aan.
Na wat een eeuwigheid lijkt te duren, komt het hoge woord eruit. ‘Ik zou willen dat je je koffie eens helemaal opdrinkt, en niet meer een bodempje in je kopje laat zitten. Als ik het in de vaatwasser zet, kleddert alles onder en dat is super irritant.’
Verbluft kijk ik hem aan. ‘Dat is het?’
Hij haalt zijn schouders op.
‘Dat is alles?’
Hij knikt en richt zich weer op een review van de nieuwste Slingshot Sentry kitebar.
Ik kan mijn oren niet geloven. ‘Wacht even. Dus je vindt niet dat ik te druk ben en dat ik rustiger moet doen?’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee hoor, dat valt reuze mee. Je zit toch ook urenlang lekker te schrijven en te borduren enzo? En nu wil ik rústig…’ hij wijst naar de iPad.

Ik denk aan andere gewoontes van me. De gewoonte om mezelf te onderschatten. De gewoonte om te denken dat ik wel weet hoe anderen mij zien. En deze is heel hardnekkig: de gewoonte om elk probleem zo snel mogelijk te verklaren en op te lossen, en niks op z’n beloop te laten. Later die dag kijk ik in mijn koffiekopje dat op het aanrecht staat. Grinnikend drink ik de laatste slok. En ben ik me ineens heel bewust van het begin van een nieuwe gewoonte.


Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers.

3 reacties op “Gewoonte

  1. Haha! Ik heb ook de proef op de som genomen maar durf hier niet te zeggen wat Eric gezegd heeft! Good luck met je bewustwording…!

  2. Ik snap ‘m helemaal! Ik laat zelf ook altijd een bodem in m’n beker zitten die ik vervolgens zelf de grond kletter bij het inruimen van de afwasmachine,, net als de bodem Optimel van Milan., gatver. En al die andere irritaties van de mannen … we lachen er om tijdens de volgende wandeling. X

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *