Eerste keer

Daar zit hij, zomaar ineens op het terras met een biertje. De meneer van de eerste keer. Alleen was hij toen nog geen meneer, en ik overigens nog lang geen mevrouw. Het stelde niet veel voor, achteraf gezien. Maar nu ik hem zo zie zitten, zoveel keren daarna, doet dat toch wat met me.

Ik blijf een poosje mijmerend naar hem staan loeren. Denk aan de spijt die ik lang heb gevoeld. Na hem kwam een echte meneer en toen wilde ik de aftrap van mijn liefdesleven het liefst uitgummen. Want ja. De eerste keer met de echte meneer – nu overigens mijn echtgenoot – was vergeleken met nummer 1 alsof ik naar een sterrenrestaurant ging. Met nummer 1 was ik bij wijze van spreken alleen maar naar de McDonalds geweest. Geen voor- of nagerecht, maar goedkoop en snel iets naar binnen werken, en daarna voel je je altijd een beetje vies.

Hij is nog even witblond en slungelig. Rechter skateschoen op de linker knie. Hij rookt nog steeds, of weer, dat weet ik niet. Speelt met een bierviltje. Frunnikt aan zijn ietwat grote neus. Zou hij getrouwd zijn? Hij heeft geen ring om zijn vinger. Kinderen? Hij wilde ze dolgraag. Ik niet.

En toch. Terwijl ik verdekt opgesteld aan de overkant van de straat naar hem sta te gluren, bedenk ik me dat als je nooit bij de McDonalds bent geweest, je een sterrenrestaurant ook niet echt kunt waarderen. Ik zou hem dus eigenlijk dankbaar moeten zijn. En trouwens, wie weet hoeveel sterren hij nog heeft gezien na mij. Ik deed immers ook maar wat.

Een gevoel van genegenheid overvalt me. Het wordt hoog tijd om door te lopen. Ik kijk nog een laatste keer om en wens hem een lieve vrouw en kinderen toe. Met wie hij zo nu en dan naar de McDonalds kan gaan.


Foto: Carlos Macias

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *