Dakkoffer

Hij heeft zich er jarenlang tegen verzet, maar nu is hij dan eindelijk overstag gegaan. Het was ook niet echt nodig. Met wat duw- en trekwerk pasten ons halve hebben en houden, een doos Rummikub en mijn schoonmoeder prima in ons Golfje. Maar toen kwam er een hondenkind van 35 kilo en een autobench.

Twee keer is hij op en neer gereden toen we een weekje naar Kijkduin op vakantie gingen. Eén keer voor onze eigen spullen, de tweede keer voor al zijn kites, bars, boards en ander kitegerei. Dit alles deed hij zonder morren, zich erg bewust van het zwaard van een dakkoffer dat boven zijn hoofd hing. Want zo’n zelfde exercitie om te kiten aan de Costa Brava gaat ook hem – letterlijk en figuurlijk – te ver.

En dus speurt hij al een paar weken op Marktplaats naar dakdragers en een dakkoffer. Een hele operatie, zo blijkt, want welk formaat hebben we nodig en past dat wel op onze auto? Wat is de maximum daklast en wat is het gewicht van de koffer? Hoeveel liter? Aan welke kant moet de opening zitten? Welke sloten zijn het beste? Willen we een glanzend dakkoffer of eentje met een matte finish? En, heel belangrijk: waar laten we dat ding als we níet op vakantie zijn? In onze met mountainbikes en autobanden volgepropte schuur?

Tijdens het autorijden spot mijn allerliefste elke dakkoffer die ons pad kruist. Als een ware projectmanager beoordeelt hij ze allemaal met een vakkundig oog: ‘een witte is lelijk’, ‘dat lijkt wel een doodskist’, ‘die hebben ze niet goed in het midden gezet, levensgevaarlijk’. Hij is er maar druk mee.

De wondere wereld van de dakkoffers heeft allesbehalve mijn interesse, dus ik bemoei me er niet mee. Het zijn immers zijn hobby’s die we moeten gaan vervoeren en niet de mijne – er is altijd nog wel plek voor een vulpen en een e-reader. Toch word ik ongewild met zijn tijdelijke obsessie meegenomen. Overal zie ik dakkoffers rondrijden, sinds een week of twee staat er zelfs eentje bij ons in de straat.

Het dak dat dit koffer draagt, is van een simpele gezinswagen. Op de achterbank twee kinderzitjes, een roze pluche kussen ertussenin. Een blauw laarsje op de mat, een halve eierkoek. Een pak snoetenpoetsers op de bijrijdersstoel. Dan zie ik, terwijl ik achteloos langsfiets, dat deze simpele gezinswagen ook nog iets anders draagt. Een nummerplaat uit Oekraïne. En zo spookt er nu ook in mijn hoofd een dakkoffer rond.

Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers.

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.