Columbo

Een paar avonden per week zit ik glunderend met opgetrokken knietjes onder een deken naar een dvd van Columbo te kijken, mijn nieuwe guilty pleasure. Voor de onwetenden onder ons: het is een politieserie uit de jaren zeventig waarin de ietwat groezelige inspecteur Columbo gewapend met regenjas, sigaar en basset hound moorden oplost. Het leuke is, je weet als kijker vanaf het begin al wie de misdaad gepleegd heeft. De vraag is, hoe komt Columbo erachter?

Ik vind het heerlijk, een guilty pleasure. Een goed schuldig genoegen getuigt van slechte smaak of het ‘hoort niet’, en in mijn geval voel ik me dan altijd een beetje stout. Lekker puh, ik luister naar Neil Diamond. Ja, so what dat ik Baantjer lees. Nou en, ik eet lekker een klef broodje met leverworst en curryketchup. En het rondbazuinen van mijn ongebruikelijke geneugte maakt helemaal de rebel in mij los. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen.

Let wel, het moet een échte guilty pleasure zijn. Neem bijvoorbeeld Temptation Island. Als heel Nederland daar naar kijkt, dan hoef je je nergens meer schuldig over te voelen. Het is een un-guilty pleasure: een guilty pleasure die mainstream is geworden. Het is niet heimelijk of stiekem meer, terwijl dat het nou juist zo leuk maakt. Het Songfestival kijken bijvoorbeeld, en Home Alone voor twintigste keer: ge-unguilty pleasured. Een Big Mac menu eten en een zak chips wegsnaaien idem. Je eigen naam Googlen doet ook iedereen, en wat dacht je van Skyradio luisteren met Kerstmis?

Nee, van een echte guilty pleasure geniet je alleen als je je pleziertje met maar weinig mensen hoeft te delen. Met het kijken van Columbo zit ik dus wel snor. Het ziet er niet naar uit dat het anderhalf uur lang meeleven met deze politieheld uit de jaren stilletjes op de korte termijn ge-unguiltied wordt. En ik zit pas bij seizoen 4 van de 13, dus heb nog een verrukkelijk genoeglijke winter te gaan.

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *