Boerboel

Aanvankelijk ben ik een beetje nerveus als ik met Eva bij mijn collega en haar echtgenoot op visite ga. Zij is net geopereerd aan haar heup, hij draagt de last van spierreuma. Om dan een Dobermann pup van 25 kilo mee te nemen die geregeld Oost-Indisch doof is voor het commando ‘laag’, is op z’n zachtst gezegd nogal gewaagd.

Ze kijken beiden toe hoe ik wat onzeker de deur van de autobench open. Dat Eva braaf wacht als ik haar dat vraag, biedt immers geen garantie dat ze de rest van de middag zo gehoorzaam blijft. ‘No touch, no talk, no eyecontact’, hoor ik hem tegen mijn collega zeggen. Ik ben op slag gerustgesteld. Hij is gewoon een Boerboel!

In zijn hondenbijbel Door de ogen van de hond schrijft Jos Oosting dat je moet doen alsof je een Boerboel bent. Een Boerboel is een kalme, standvastige en onverschrokken Zuid-Afrikaanse waakhond die 90 kilo kan wegen. ‘De Boerboel bepaalt alles. Maar dat heeft niets met kracht of grootte te maken. Een sterke persoonlijkheid en charisma is voldoende.’

Oosting trekt een vergelijking tussen een hondenbaas en een mensenbaas. De supermanager is een Boerboel: duidelijk, consequent en rustig. ‘Iedereen loopt met hem weg en vertrouwt hem, hij creëert een veilige werkomgeving.’ En dan is er de chef, aldus Oosting. De chef is onzeker, onduidelijk en passief. ‘Medewerkers vertrouwen hem niet, hij geeft anderen de schuld als er iets misgaat en moet om iets te bereiken altijd zijn stem verheffen.’

Net als iedere werknemer ben ik gebaat bij een supermanager, en dus wil ik dat ook voor Eva zijn. Ik wil hartstochtelijk een Boerboel zijn, en nu staat er ineens een voor me.

Als Eva het struikgewas in de tuin wil induiken, gaat hij er als een echte alfa voor staan. Net zolang totdat ze gedwee aan zijn voeten gaat liggen. Als ze even later wil onderzoeken wat er allemaal voor lekkers op de koffietafel ligt, is een kleine tik op haar gretige neus voldoende voor haar om af te druipen. ‘Veel hondenbezitters kennen het verschil tussen boos worden en een correctie geven niet’, vertelt hij geruisloos. ‘Boos worden heeft totaal geen zin, en al helemaal niet als je er in blijft hangen.’

Ik hang ondertussen aan zijn lippen. Enigszins beschaamd denk ik aan de keren dat ik, niet alleen tegen Eva, heb geschreeuwd: ‘En nú is het afgelopen! Doe godverdómme wat ik zeg!’ Ik neem me stellig voor om nooit meer boos te worden en voortaan net als hij een supermanager te zijn.

Als hij zich even later excuseert, komt Eva weer in de benen. Ze negeert de koffietafel en het struikgewas om vervolgens op het strak gemaaide stralend groene gazon een dikke drol te draaien. Dát is ze immers wel de baas.


Wil je geen blogs missen? Meld je aan voor de nieuwsbrief. Ben je fan? Deel of like deze blog of schrijf een review, dat helpt om gevonden te worden door nieuwe lezers. Foto: gelukkigehonden.nl.

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *