Bankje

Mijn moeder heeft een bankje in Parijs. Dat zit zo. Voordat ze in 2008 ging hemelen, bezochten zij en ik elk jaar onze lievelingsstad. Al sinds 1998 was het programma hetzelfde, en misschien keken we er daarom altijd zo naar uit. Rondslenteren in Montmartre, schoenen kopen aan de Rue de Rivoli, koffietjes drinken op het terras van Café Hugo en urenlang op hetzelfde bankje zitten in het park op Place des Vosges om mensen te kijken. (Als je binnenkomt vanaf Rue du Pas de la Mule, het vierde bankje links bij de lantaarnpaal).

Na haar dood spoedde ik me naar Le Marais. Een potje met een restant van wat er van haar over was, in mijn hand geklemd. Het was herfst, de vroege ochtendzon deed de okeren bladeren van de leibomen in het park glanzen. Het was stil, zelfs de sirenes die je altijd hoort, zwegen voor een moment. Ik schraapte met een koffielepeltje dat ik even daarvoor had geleend van het café aan de overkant een diep kuiltje in het zand naast mijn voeten, en strooide haar as er in uit. Met haar oude huissleutel kerfde ik haar initialen in het donkerbruine eiken. A.W.

Daar, op haar bankje, heb ik haar voor mij alleen. En een extra goede reden om elk jaar naar Parijs te gaan.

Mijn moeder is niet de enige met een bankje. Het NRC publiceerde onlangs mooie verhalen over mensen met huwelijksbankjes, verjaardagsbankjes, vriendschapsbankjes, herinneringsbankjes. Ik las dat je vanaf 500 euro bij Staatsbosbeheer je eigen bankje kunt kopen. Mijn hart huppelde even. ‘Dat wil ik ook’, riep ik naar mijn man, terwijl ik de krant onder zijn neus duwde. ‘Als mijn tijd gekomen is, moet je maar zo’n bankje voor me kopen. En als jij eerder gaat, koop ik er een voor jou’. Zij reactie was, zoals zo vaak, nogal kort, nuchter, droog en ergerlijk wijs. ‘Waarom wachten?’

Ik heb het er maar druk mee. Want waar moet het dan komen te staan, en wat zet ik op het plaatje? En ik wil ook niet gewoon even 500 euro aftikken, maar iets doen om het bankje te verdienen. Dus nu heb ik een spaarbankje. Elke keer als het me lukt om géén boeken te kopen, zet ik het geld dat ik bespaar, weg. Ik vind het moeilijk, maar het geeft mijn aanstaande aankoop betekenis. Als ik even doorzet, heb ik het bedrag zo bij elkaar, en kom ik ook nog eens in een bibliotheek.

Door corona kan ik niet voor het 23e jaar op rij naar Parijs. Maar gelukkig heb ik met mijn (spaar)bankje toch nog iets om naar uit te kijken.


Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *