Aanzoek

‘Hoe heeft hij je gevraagd?’ Sinds ik getrouwd ben, wordt me die vraag regelmatig gesteld. Meestal door een vrouw, die me dan met een verwachtingsvolle blik staat aan te kijken. Ik sta op mijn beurt met mijn bek vol tanden. Want in feite hongert de dame in kwestie naar een romantisch verhaal, naar een sprookje over ringen, rozen en tranen. En dan moet ik haar toch teleurstellen, want mijn man en ik zijn zo romantisch als een baksteen.

Het verhaal van ons huwelijksaanzoek gaat zo:
We liggen in bed. (Of zitten in de bank tv te kijken, of zijn onderweg met de auto, dat weet ik niet meer).
Ik: ‘Zullen we toch maar trouwen?’
Hij: ‘Wil je dat graag?’
Ik: ‘Ik geloof van wel’
Hij: ‘Nou vooruit dan maar’

Je begrijpt, dit is niet bepaald het verhaal waar men op zit te wachten. Ik zit op mijn beurt niet te wachten op de ongemakkelijke stilte die valt als ik eerlijk vertel hoe mijn man en ik besloten met elkaar te trouwen. Soms overweeg ik om maar gewoon een mooi verhaal te verzinnen, of te stelen. Bijvoorbeeld van mijn collega, die op 10 kilometer hoogte op zijn knie ging. De stewardess pinkte een traantje weg toen ze door de intercom riep: ‘and she said yes!’ en alle passagiers gaven een zittende ovatie.

Gek eigenlijk. Iedereen wil weten hoe het aanzoek ging. Zelden of nooit wordt gevraagd waarom je überhaupt wenst te trouwen. Mijn man en ik hebben het 18 jaar niet echt zien zitten. We vonden het niet nodig en zonde van het geld (had ik al gezegd dat we zo romantisch zijn als een stoeptegel?). Totdat ik het verhaal hoorde van een vrouw wiens geliefde met een ongeneeslijke ziekte in het ziekenhuis lag. Elk bezoek weer diezelfde vraag omdat ze niet dezelfde achternaam deelden. ‘Bent u familie?’

Ik stelde me voor hoe verschrikkelijk ik dat zou vinden als ik in haar schoenen zou staan. Dat ik dan zou moeten antwoorden: ‘nee, eh ja, nou, eh, ik ben zijn vriendin’. Ik realiseerde me dat na 18 jaar samen ‘zijn vriendin’ allang de lading niet meer dekte. Ik wilde kunnen zeggen dat ik zijn vrouw was. En hij mijn man. Ik wilde dat voor iedereen duidelijk zou zijn dat wij bij elkaar hoorden. En ik wilde zijn achternaam omdat de mijne, Rompelberg, niet zo sexy is als de zijne. Ik bedoel, jij laat de kans op iets van een pornonaam toch ook niet lopen?

En dus trouwden we, nu drie jaar geleden. Het verhaal van onze huwelijksdag gaat zo: we trouwen op een dinsdagochtend in oktober met alleen twee lieve getuigen erbij. Het is een heel mooi, intiem moment. Er zijn ringen. Er zijn rozen. Er zijn tranen. En het is, voor ons doen, ontzettend romantisch.

3 reacties op “Aanzoek

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *